Rozporządzenie Komisji UE nr 4087/88 w sprawie umów franczyzowych

« Poprzedni		Następny »

                                                       Rozporządzenie

                                         Komisji Wspólnot Europejskich

                                                         nr 4087/88

                                              z dnia 30 listopada 1988r.

w sprawie zastosowania artykułu 85 ust. 3 Traktatu do umów franchisingu

                                         (Official Journal 1988, L 359)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

Biorąc pod uwagę Traktat o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej,

Biorąc pod uwagę rozporządzenie Rady nr 19/65/EWG z dnia 2 marca 1965 roku w sprawie zastosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do wybranych rodzajów umów i uzgodnionych praktyk (OJ No 36, 6.3.1965, p. 533/65), ostatnio znowelizowanego na mocy Układu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii, a w szczególności art. 1,

Po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia (OJ No C 229, 27.8.1987, p. 3),

Po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Praktyk Restrykcyjnych i Pozycji Dominującej,

Zważywszy, co następuje:

(1) Rozporządzenie nr 19/65/EWG upoważnia Komisję do stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu w drodze rozporządzenia do wybranych rodzajów umów o dwustronnej wyłączności, do których stosuje się art. 85 ust. 1, a które odnoszą się albo do wyłącznej dystrybucji albo wyłącznego zakupu dóbr lub zawierają ograniczenia nałożone w związku z przeniesieniem lub korzystaniem z praw własności przemysłowej.

(2) Umowy franchisingu składają się zasadniczo z licencji praw własności przemysłowej lub intelektualnej dotyczących znaków towarowych lub znaków i know-how, które mogą być powiązane z ograniczeniami dostaw lub zakupu dóbr.

(3) Ze względu na cel umowy można wyróżnić: franchising przemysłowy związany z wytwarzaniem dóbr, franchising dystrybucyjny związany ze sprzedażą dóbr oraz franchising usługowy związany ze świadczeniem usług.

(4) Na podstawie doświadczeń Komisji możliwe jest zdefiniowanie rodzajów umów franchisingu, do których stosuje się art. 85 ust. 1, lecz które mogą być rozpatrywane jako spełniające warunki określone w art. 85 ust. 3. Dotyczy to umów franchisingu, w których jedna ze stron dostarcza dobra lub świadczy usługi użytkownikom końcowym. Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć natomiast zastosowania do umów franchisingu przemysłowego. Umowy takie, regulujące zwykle stosunki pomiędzy producentami, charakteryzują się innymi cechami niż pozostałe typy franchisingu. Polegają one na licencjach produkcyjnych opartych na patentach lub know-how technicznym, powiązanych z licencjami znaku towarowego. Niektóre z nich mogą korzystać z innych wyłączeń grupowych, jeśli spełniają konieczne warunki.

(5) Niniejsze rozporządzenie stosuje się do umów franchisingu pomiędzy dwoma przedsiębiorstwami, franchisodawcą i franchisobiorcą, które dotyczą sprzedaży detalicznej dóbr albo świadczenia usług końcowym użytkownikom lub prowadzeniu obydwu tych rodzajów działalności łącznie, jak przetwarzanie lub dostosowywanie dóbr do specyficznych wymagań konsumentów. Rozporządzenie stosuje się także do przypadków, w których w stosunkach pomiędzy franchisobiorcą i franchisodawcą pośredniczy inne przedsiębiorstwo, zwane subfranchisobiorcą. Rozporządzenie nie obejmuje umów franchisingu związanych ze sprzedażą hurtową ze względu na brak doświadczenia Komisji w tym zakresie.

(6) Umowy franchisingu zgodne z definicją zawartą w niniejszym rozporządzeniu mogą podlegać działaniu art. 85 ust. 1. Mogą one w szczególności wpływać na handel wewnątrz Wspólnoty, jeśli zostały zawarte między przedsiębiorstwami z różnych Państw Członkowskich lub jeśli tworzą podstawy sieci, która wykracza poza granice jednego Państwa Członkowskiego.

(7) Umowy franchisingu zgodne z definicją zawartą w niniejszym rozporządzeniu zwykle udoskonalają dystrybucję dóbr lub świadczenie usług, gdyż dają franchisodawcom możliwość stworzenia jednorodnej sieci przy ograniczonych inwestycjach, co może sprzyjać wejściu na rynek nowych konkurentów, szczególnie w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw, a więc pobudzać konkurencję między znakami. Umowy te pozwalają także niezależnym przedsiębiorcom zakładać przedsiębiorstwa szybciej i z większą szansą na sukces, niż gdyby to robili bez doświadczenia i pomocy franchisodawcy. Daje im to możliwość efektywniejszego konkurowania z dużymi przedsiębiorstwami dystrybucyjnymi.

(8) Regułą jest, że umowy franchisingu pozwalają także konsumentom i innym użytkownikom mieć odpowiedni udział w korzyściach, łączą one bowiem korzyści wynikające z jednorodności sieci z korzyściami wynikającymi z indywidualnego zainteresowania przedsiębiorców w efektywnym prowadzeniu swojego przedsiębiorstwa. Jednorodność sieci i stała współpraca między franchisodawcą i franchisobiorcami zapewnia stałą jakość dóbr i usług. Korzystny wpływ franchisingu na konkurencję między znakami oraz fakt, że konsumenci mogą dowolnie wybierać franchisobiorcę z sieci, gwarantuje, że słuszna część korzyści płynących z franchisingu będzie udziałem konsumentów.

(9) Niniejsze rozporządzenie musi określać zobowiązania ograniczające konkurencję, które mogą być zawarte w umowach franchisingu. Dotyczy to w szczególności przypadków, kiedy franchisobiorcom przyznano wyłączność terytorialną, łącząc ją z zakazem aktywnego poszukiwania klientów poza wyznaczonym terytorium, co pozwala franchisobiorcom koncentrować swoje wysiłki na przyznanym terytorium. Dotyczy to również przypadków przyznania wyłączności terytorialnej subfranchisobiorcy z jednoczesnym zobowiązaniem go do nie zawierania umów franchisingu z osobami trzecimi spoza wyznaczonego terytorium. Jeśli franchisobiorcy sprzedając lub świadcząc usługi używają dóbr, które są wytwarzane przez franchisodawcę albo zgodnie z jego instrukcjami lub noszą jego znak towarowy, zobowiązanie franchisobiorców do nie sprzedawania i nie używania dóbr konkurencyjnych powoduje, że jest możliwe utworzenie spójnej sieci, która jest identyfikowana przez dobra objęte franchisingiem. Jednakże zobowiązanie takie powinno być dopuszczalne tylko w odniesieniu do dóbr stanowiących zasadniczy przedmiot franchisingu. Nie powinno ono obejmować akcesoriów i części zapasowych do tych dóbr.

(10) Omówione zobowiązania nie nakładają więc ograniczeń, które nie są konieczne do osiągnięcia powyższych celów. Szczególnie udzielenie franchisobiorcom ograniczonej ochrony terytorialnej jest niezbędne do ochrony poczynionych przez nich inwestycji.

(11) Wskazane jest wymienienie w rozporządzeniu zobowiązań zazwyczaj występujących w umowach franchisingu, które normalnie nie ograniczają konkurencji i zapewnienie, że jeśli w wyniku szczególnych okoliczności prawnych lub ekonomicznych art. 85 ust. 1 będzie się do nich stosował, będą one także objęte wyłączeniem. Lista ta, która nie jest wyczerpująca, zawiera w szczególności postanowienia, które są niezbędne dla zachowania jednorodności i renomy sieci lub zabezpieczenia know-how i pomocy udzielanej przez franchisodawcę przed wykorzystaniem przez konkurencję.

(12) Rozporządzenie musi określać warunki, które muszą być spełnione, aby można było zastosować wyłączenie. W celu zagwarantowania, że w stosunku do znaczącej części dóbr będących przedmiotem franchisingu konkurencja nie zostanie wyeliminowana, konieczne jest utrzymanie możliwości importu równoległego. Tak więc wzajemne dostawy między franchisobiorcami powinny być zawsze możliwe. Co więcej, jeśli sieć franchisingowa jest powiązana z innym systemem dystrybucyjnym, franchisobiorcy powinni mieć prawo zaopatrywania się u autoryzowanych dystrybutorów. Aby lepiej informować konsumentów, a tym samym zapewnić im odpowiedni udział w korzyściach płynących z franchisingu, umowa musi stanowić, że przy użyciu właściwych środków, które nie zagrożą jednorodności sieci franchisingowej, franchisobiorca jest zobowiązany ujawniać swój status niezależnego przedsiębiorcy. Co więcej, franchisobiorcy muszą honorować gwarancje udzielane na towary franchisodawcy; to zobowiązanie dotyczy także dóbr dostarczonych przez franchisodawcę, innych franchisobiorców lub innych zaakceptowanych dostawców.

(13) Rozporządzenie musi także określać ograniczenia, które nie mogą być zawarte w umowach franchisingu korzystających z niniejszego wyłączenia z tego powodu, że postanowienia takie stanowią ograniczenia przewidziane w art. 85 ust. 1, co do których nie ma ogólnego domniemania, że wywierają pozytywne skutki wymagane przez art. 85 ust. 3. Dotyczy to w szczególności podziału rynku między konkurującymi producentami, postanowień niesłusznie ograniczających możliwość wyboru przez franchisobiorcę dostawców lub konsumentów oraz przypadków ograniczenia swobody franchisobiorcy w ustalaniu cen. Jednakże franchisodawca powinien mieć możliwości zalecania cen franchisobiorcom, jeśli nie jest to zakazane przez prawo wewnętrzne i o ile nic będzie to prowadzić do uzgodnionych praktyk w faktycznym stosowaniu tych cen.

(14) Umowy, które nie są automatycznie objęte wyłączeniem, ponieważ zawierają postanowienia nie będące wyraźnie dopuszczonymi przez rozporządzenie i postanowienia nie będące wyraźnie wykluczonymi z zakresu tego wyłączenia, mogą jednak korzystać z ogólnego domniemania, iż stosuje się do nich art. 85 ust. 3. Komisja będzie mogła szybko ustalić, czy ma to miejsce w przypadku konkretnej umowy. Takie umowy powinny więc być uznane za objęte wyłączeniem ustanowionym przez niniejsze rozporządzenie, jeśli są zgłoszone Komisji i jeśli w przewidzianym terminie Komisja nie sprzeciwi się zastosowaniu wyłączenia.

(15) Jeśli indywidualne umowy objęte wyłączeniem na mocy niniejszego rozporządzenia wywierają jednak skutki sprzeczne z art. 85 ust. 3, w szczególności z jego wykładnią przyjętą w praktyce administracyjnej Komisji i orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, Komisja może cofnąć przywilej wyłączenia grupowego. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdzie konkurencja jest znacznie ograniczona z powodu struktury relewantnego rynku.

(16) Umowy, które na mocy niniejszego rozporządzenia podlegają automatycznemu wyłączeniu, nie muszą być zgłaszane Komisji. Mimo to w szczególnych przypadkach przedsiębiorstwa mogą domagać się wydania decyzji na mocy rozporządzenia Rady nr 17

(OJ No 13, 21.2.1962. p. 204/62), ostatnio znowelizowanego na mocy Układu o Przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii.

(17) Umowy mogą korzystać z wyłączenia na podstawie przepisów zarówno niniejszego, jak i innych rozporządzeń, zgodnie ze swym charakterem i pod warunkiem, że spełniają warunki konieczne do ich zastosowania. Umowy te nie mogą korzystać łącznie z przepisów niniejszego i innego rozporządzenia w sprawie wyłączenia grupowego.

KOMISJA WYDAŁA NASTĘPUJĄCE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1. Stosownie do art. 85 ust. 3 Traktatu oraz postanowień niniejszego rozporządzenia, art. 85 ust. 1 Traktatu uznaje się za nie mający zastosowania do umów franchisingu, których stronami są dwa przedsiębiorstwa, jeśli zawierają one jedno lub więcej ograniczeń wymienionych w art. 2.

2. Wyłączenie przewidziane w ustępie 1 dotyczy także umów subfranchisingu, których stronami są dwa przedsiębiorstwa. Przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące stosunku łączącego franchisodawcę i franchisobiorcę stosuje się mutatis mutandis do stosunków łączących franchisodawcę z subfranchisobiorcą i subfranchisobiorcę z franchisobiorcą.

3. Dla celów niniejszego rozporządzenia:

(a) „franchising" oznacza pakiet praw własności przemysłowej lub intelektualnej związanych ze znakami towarowymi, nazwami handlowymi, szyldami sklepowymi, wzorami użytkowymi i zdobniczymi, prawami autorskimi, know-how lub patentami, przeznaczony do wykorzystania w celu odsprzedaży dóbr i świadczenia usług końcowym użytkownikom;

(b) „umowa franchisingu" oznacza umowę, w której jeden przedsiębiorca (franchisodawca) przyznaje drugiemu przedsiębiorcy (franchisobiorcy), w zamian za bezpośrednie lub pośrednie finansowe wynagrodzenie, prawo do wykorzystania jego pakietu franchisingowego w celu sprzedaży ściśle określonych dóbr lub usług. Umowa zawiera co najmniej następujące zobowiązania:

- używania wspólnej nazwy i szyldów sklepowych oraz zapewnienia jednolitego wyglądu lokali lub środków transportu objętych umową,

- przekazania przez franchisodawcę franchisobiorcy know-how,

- udzielania franchisobiorcy przez franchisodawcę stałej pomocy handlowej i technicznej przez cały okres trwania umowy;

(c) „umowa subfranchisingu" oznacza umowę, w której jeden przedsiębiorca (franchisobiorcą) przyznaje drugiemu przedsiębiorcy (subfranchisobiorcy), w zamian za bezpośrednie lub pośrednie wynagrodzenie finansowe, prawo do wykorzystania pakietu franchisingowego w celu zawierania umów franchisingu z osobami trzecimi franchisobiorcami;

(d) „dobra franchisodawcy" oznaczają dobra wyprodukowane przez franchisodawcę albo zgodnie z jego instrukcjami lub noszące nazwę albo znak towarowy franchisodawcy;

(e) „lokal objęty umową" oznacza lokal, w którym wykorzystuje się pakiet franchisingowy lub, gdy pakiet wykorzystywany jest poza tym lokalem, bazę, z której franchisobiorcą dysponuje środkami transportu używanymi do wykorzystywania pakietu franchisingowego (środki transportu objęte umową);

(f) „know-how" oznacza pakiet nie opatentowanych praktycznych wiadomości wynikających z doświadczeń franchisodawcy i przez niego wypróbowanych, które są poufne, istotne i zidentyfikowane;

(g) „poufne" oznacza, że know-how jako całość lub w ściśle określonej konfiguracji i zestawieniu składników nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; pojęcie to nie jest ograniczone do wąskiego znaczenia, że każdy pojedynczy składnik know-how powinien być całkowicie nieznany lub niedostępny poza działalnością franchisodawcy;

(h) „istotne" oznacza, że know-how zawiera informacje ważne dla sprzedaży dóbr i świadczenia usług końcowym odbiorcom, przede wszystkim dotyczące sposobu oferowania dóbr, przetwarzania dóbr w związku ze świadczeniem usług, metod postępowania w stosunkach z klientami oraz administracji i zarządzania finansami. Know-how musi być przydatne dla franchisobiorcy w chwili podpisywania umowy, poprawiając jego pozycję w stosunku do konkurencji poprzez ułatwienie skuteczniejszego działania lub wejścia na nowy rynek;

(i) „zidentyfikowane" oznacza, że know-how musi być opisane w sposób wyczerpujący tak, aby możliwe było stwierdzenie, że spełnia ono kryteria poufności i istotności. Opis know-how może być zamieszczony w umowie franchisingu lub w osobnym dokumencie lub utrwalony w innej odpowiedniej formie.

Artykuł 2

Wyłączenie przyznane w art. 1 stosuje się do następujących ograniczeń konkurencji:

(a) zobowiązania franchisodawcy, aby na ściśle określonym terytorium, stanowiącym część wspólnego rynku i zdefiniowanym w umowie:

- nie przyznawał prawa do korzystania z całości lub części pakietu franchisingowego osobom trzecim,

- samodzielnie nie korzystał z pakietu franchisingowego oraz nie sprzedawał samodzielnie dóbr i nie świadczył usług objętych umową,

- samodzielnie nie dostarczał dóbr franchisodawcy osobom trzecim;

(b) zobowiązanie subfranchisobiorcy do nie zawierania umów franchisingu z osobami trzecimi poza ustalonym terytorium;

(c) zobowiązanie franchisobiorcy do wykorzystywania pakietu franchisingowego tylko w ustalonym w ramach umowy lokalu;

(d) zobowiązanie franchisobiorcy do nieposzukiwania klientów na dobra lub usługi franchisingowe poza określonym w umowie terytorium;

(e) zobowiązanie franchisobiorcy do niewytwarzania, niesprzedawania i nieużywania podczas świadczenia usług dóbr konkurujących z dobrami franchisodawcy; gdy przedmiotem działalności franchisingowej jest sprzedaż lub używanie podczas świadczenia usług pewnych rodzajów dóbr i części zamiennych lub akcesoriów, zakaz ten nie może dotyczyć części zamiennych i akcesoriów.

Artykuł 3

1. Art. 1 stosuje się bez względu na obecność następujących zobowiązań franchisobiorcy, jeśli są one niezbędne do ochrony praw własności przemysłowej i intelektualnej franchisodawcy lub utrzymania jednorodności i renomy sieci franchisingowej:

(a) sprzedaży lub używania przy świadczeniu usług wyłącznie dóbr odpowiadających minimum obiektywnych wymagań jakościowych określonych przez franchisodawcę;

(b) sprzedaży lub używania przy świadczeniu usług dóbr produkowanych wyłącznie przez franchisodawcę lub wskazane przez niego osoby trzecie, gdy ze względu na charakter dóbr będących przedmiotem franchisingu niemożliwe jest ustalenie obiektywnych wymagań jakościowych;

(c) nieangażowania się pośrednio lub bezpośrednio w podobną działalność na terytorium, na którym mógłby on konkurować z innym członkiem sieci franchisingowej, w tym z franchisodawcą; zobowiązanie to może trwać także po ustaniu stosunku umownego przez uzasadniony okres nie przekraczający 1 roku, na terenie, na którym do tej pory wykorzystywał on pakiet franchisingowy;

(d) nienabywania udziałów finansowych w konkurującym z franchisodawcą przedsiębiorstwie, o ile dałoby to franchisobiorcy możliwość wpływania na ekonomiczne kierowanie tym przedsiębiorstwem;

(e) sprzedaży dóbr objętych umową franchisingu jedynie użytkownikom końcowym, innym franchisobiorcom i uczestnikom innych systemów dystrybucji zaopatrywanych przez producenta tych dóbr lub za jego zgodą;

(f) dołożenia wszelkich starań w celu sprzedaży dóbr lub świadczenia usług objętych umową franchisingu, oferowania co najmniej minimum asortymentu, osiągania minimalnych obrotów, planowania zamówień, utrzymywania minimalnych zapasów, zapewniania klientom obsługi i usług gwarancyjnych;

(g) płacenia franchisodawcy uzgodnionego procentu od obrotów na reklamę i niereklamowania się bez jego zgody.

2. Art. 1 stosuje się bez względu na obecność następujących zobowiązań franchisobiorcy:

(a) nieujawniania osobom trzecim know-how przekazanego przez franchisodawcę; obowiązek ten może trwać także po ustaniu stosunku umownego;

(b) przekazywania franchisodawcy wszelkich doświadczeń będących rezultatem wykorzystywania pakietu franchisingowego i przyznania mu oraz innym franchisobiorcom niewyłącznej licencji tego know-how;

(c) informowania franchisodawcy o przypadkach naruszenia licencjonowanych praw własności przemysłowej lub intelektualnej, dochodzenia roszczeń przeciwko osobom naruszającym powyższe prawa i udzielania franchisodawcy pomocy przy podejmowaniu kroków tego typu.

(d) niewykorzystywania know-how licencjonowanego przez franchisodawce do celów innych niż określone w umowie; obowiązek ten może także trwać po ustaniu stosunku umownego;

(e) uczestniczenia przez franchisobiorcę lub jego personel w szkoleniach organizowanych przez franchisodawcę;

(f) stosowania metod handlowych opracowanych przez franchisodawcę, włączając w to ich późniejsze modyfikacje, korzystania z licencjonowanych praw własności przemysłowej i intelektualnej;

(g) stosowania się do standardów franchisodawcy dotyczących wyposażenia i wyglądu lokalu lub środków transportu objętych umową;

(h) zezwalania franchisodawcy na przeprowadzanie kontroli lokali lub środków transportu objętych umową, włączając w to sprzedawane dobra i świadczone usługi oraz inwentarz i księgi rachunkowe franchisobiorcy;

(i) niedokonywania zmiany usytuowania lokalu objętego umową bez zgody franchisodawcy;

(j) nieprzekazywania praw i obowiązków objętych umową franchisingu bez zgody franchisodawcy.

3. W przypadku, gdy ze względu na szczególne okoliczności do zobowiązań wymienionych w ustępie 2 stosuje się art. 85 ust. 1, zobowiązania te korzystają także z wyłączenia, nawet jeśli nie towarzyszą im żadne zobowiązania korzystające z wyłączenia na mocy art. 1.

Artykuł 4

Wyłączenie przyznane w art. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

(a) franchisobiorca może swobodnie zaopatrywać się w dobra objęte umową franchisingu u innych franchisobiorców, a jeśli dobra te są sprzedawane przez inne autoryzowane sieci dystrybucyjne, także u uczestników tych sieci;

(b) w wypadku, gdy franchisobiorcy są zobowiązani przez franchisodawcę do honorowania gwarancji udzielonych na jego towary, zobowiązanie to dotyczy dóbr dostarczonych przez każdego z członków sieci franchisingowej lub innego dystrybutora udzielającego podobnej gwarancji na obszarze wspólnego rynku;

(c) franchisobiorca musi uwidocznić swój status niezależnego przedsiębiorcy; nie powinno to jednak kolidować z jednorodnością sieci franchisingowej, na którą składają się wspólna nazwa lub szyld sklepowy i jednolity wygląd lokali lub środków transportu objętych umową.

Artykuł 5

Wyłączenie przyznane w art. 1 nie znajduje zastosowania, jeśli:

(a) przedsiębiorstwa produkujące dobra lub świadczące usługi, które są lub mogą być uznane przez klientów za ekwiwalentne pod względem charakteru, ceny i przeznaczenia, zawierają umowy franchisingu dotyczące takich dóbr lub usług;

(b) nie naruszając art. 2(e) i art. 3(l)(b), franchisobiorcy zabrania się zakupu u innych dostawców towarów o identycznej jakości jak oferowane przez franchisodawcę;

(c) nie naruszając art. 2 (e), franchisobiorca jest zobowiązany do sprzedawania lub używania w procesie świadczenia usług dóbr produkowanych przez franchisodawcę albo wskazane przez niego osoby trzecie, a franchisodawca odmawia, z powodów innych niż ochrona praw własności przemysłowej lub intelektualnej lub utrzymania jednorodności i renomy sieci franchisingowej, uznania za autoryzowanych producentów zaproponowanych przez franchisobiorcę;

(d) franchisobiorcy uniemożliwia się korzystanie z licencjonowanego know-how po ustaniu stosunku umownego w przypadku, gdy know-how stało się powszechnie znane lub łatwo dostępne z powodu innego niż niewykonanie zobowiązania przez franchisobiorcę;

(e) franchisobiorca jest ograniczony przez franchisodawcę, bezpośrednio lub pośrednio, w ustalaniu cen towarów i usług objętych umową franchisingu przy zachowaniu przez franchisodawcę możliwości zalecania cen sprzedaży;

(f) franchisodawca zabrania franchisobiorcy kwestionowania praw własności intelektualnej lub przemysłowej stanowiącej część pakietu franchisingowego, przy zachowaniu w takim przypadku prawa wypowiedzenia umowy przez franchisodawcę;

(g) franchisobiorcy są zobowiązani do niedostarczania w ramach wspólnego rynku dóbr i usług objętych umową franchisingu końcowym użytkownikom ze względu na ich miejsce zamieszkania.

Artykuł 6

1. Wyłączenie przewidziane w art. 1 stosuje się również do umów franchisingu, które spełniają warunki określone w art. 4 i zawierają zobowiązania ograniczające konkurencję nie objęte artykułami 2 i 3(3) i nie podlegają art. 5, pod warunkiem, że umowy te są zgłoszone Komisji na podstawie rozporządzenia Komisji nr 27 (OJ No 35, 10.5.1962, p. 1118/62) i że Komisja nie zgłosi sprzeciwu wobec takiego wyłączenia w ciągu sześciu miesięcy.

2. Termin sześciu miesięcy biegnie od dnia, w którym Komisja otrzymała zgłoszenie. Jednakże w przypadku, gdy zgłoszenie zostało wysłane listem poleconym, termin ten liczy się od daty stempla pocztowego.

3. Ustęp 1 stosuje się tylko w przypadku, gdy:

(a) zgłoszenie lub towarzyszące mu zawiadomienie wyraźnie odwołuje się do tego artykułu i gdy

(b) informacje dostarczone razem ze zgłoszeniem są wyczerpujące i zgodne z faktami.

4. O przyznanie korzyści określonej w ust. 1 można ubiegać się także dla umów zgłoszonych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, poprzez skierowanie do Komisji zawiadomienia odwołującego się wyraźnie do tego artykułu i do zgłoszenia. Ustępy 2 i 3(b) stosuje się mutatis mutandis.

5. Komisja może zgłosić sprzeciw wobec wyłączenia. Komisja zgłasza sprzeciw w przypadku otrzymania stosownego wniosku z Państwa Członkowskiego w ciągu trzech miesięcy od przesłania mu zgłoszenia przewidzianego w ust. 1 lub zawiadomienia przewidzianego w ust. Wniosek taki musi być uzasadniony z punktu widzenia reguł konkurencji zawartych w Traktacie.

6. Komisja może w każdym czasie wycofać swój sprzeciw wobec wyłączenia. Jednakże, jeżeli sprzeciw został zgłoszony na wniosek Państwa Członkowskiego, może być wycofany tylko po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Praktyk Restrykcyjnych i Pozycji Dominującej.

7. Jeśli sprzeciw został cofnięty, ponieważ zainteresowane przedsiębiorstwa udowodniły, że warunki określone w art. 85 ust. 3 są spełnione, wyłączenie obowiązuje od daty zgłoszenia.

8. Jeśli sprzeciw został cofnięty, ponieważ zainteresowane przedsiębiorstwa zmieniły umowę tak, że warunki określone w art. 85 ust. 3 są spełnione, wyłączenie obowiązuje od daty wejścia w życie tych zmian.

9. Jeśli Komisja zgłasza sprzeciw wobec wyłączenia i jeśli sprzeciw nie został cofnięty, skutki zgłoszenia są regulowane przepisami rozporządzenia nr 17.

Artykuł 7

1. Informacje otrzymane na podstawie art. 6 będą użyte tylko do celów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

2. Komisja i organy Państw Członkowskich, ich urzędnicy i inni pracownicy administracji publicznej są zobowiązani do nieujawniania informacji uzyskanych na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia jako objętych tajemnicą służbową.

3. Ustępy 1 i 2 nie wykluczają publikacji i informacji ogólnych lub przeglądów niezawierających danych dotyczących konkretnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.

Artykuł 8

Komisja może pozbawić korzyści wynikających z zastosowania niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 19/65/EWG, jeśli w konkretnym przypadku okaże się, że umowa wyłączona na mocy niniejszego rozporządzenia mimo wszystko wywołuje skutki niezgodne z warunkami zawartymi w art. 85 ust. 3 Traktatu o utworzeniu EWG, szczególnie gdy franchisobiorcy została przyznana ochrona terytorialna i :

(a) dostęp do relewatywnego rynku albo występująca na nim konkurencja są znacznie ograniczone na skutek łącznego działania równoległych sieci o podobnym charakterze, założonych przez konkurencyjne przedsiębiorstwa produkcyjne lub dystrybucyjne;

(b) dobra i usługi objęte umową franchisingu nie napotykają na znacznej części wspólnego rynku na skuteczna konkurencję dóbr i usług, które są identyczne lub uważane przez konsumentów za ekwiwalentne ze względu na ich charakter, cenę i przeznaczenie;

(c) strony lub jedna z nich omawiają odbiorcą końcowym ze względu na ich miejsce zamieszkania, dostarczenia bezpośrednio lub przez pośrednika, dóbr i usług objętych umową franchisingu użytkownikom końcowym we wspólnym rynku lub różnicują produkty usługi w poszczególnych Państwach Członkowskich w celu odizolowania rynków;

(d) Franchisobiorcy zgodnie stosują uzgodnione praktyki w zakresie cen sprzedaży dóbr i usług objętych umową franchisingu;

(e) Franchisodawca używa swoich praw do kontrolowania lokali i środków transportu objętych umową lub odmawia franchisobiorcy zgody na przeniesienie praw i obowiązków wynikających z umowy franchisingu, z powodów innych niż ochrona jego praw własności przemysłowej lub intelektualnej, utrzymanie jednorodności i renomy sieci franchisingowej lub sprawdzanie, czy franchisobiorca dotrzymuje zobowiązań umownych.

Artykuł 9

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 1989 r.

Rozporządzenie pozostaje w mocy do dnia 31 grudnia 1999r.

Rozporządzenie będzie w całości wiążące i bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.